Catnapped

Catnapped is een woordspeling van kidnapped. De kat heeft het hoofd van de vrouw overgenomen. De kat heeft een hertengewei. Zowel kat als hertengewei hebben voor mij een speciale betekenis.

Voor mij is de band met mijn kat van onvoorstelbare waarde. Voor mij is zij een soort pluizige zenuwstelsel-seismograaf. En een verdomd goede ook! Ik denk dat als je affiniteit hebt met katten (of met welk huisdier dan ook) ze enorm goed zijn in het wederkerig co-reguleren. Dus jij met het huisdier, en het huisdier met jou.

Als je het hebt over een duidelijk hoog sensitieve kat (zoals mijn kat Mula) dan ben je echt gezegend met een wezen dat je uitdaagt om het uiterste uit je gevoeligheid te halen. En daar kan je dan zo ontzettend je kracht van maken.

Over het hertengewei, lang geleden ben ik genezen van een 17 jaar durende lyme. In een boek las ik dat dieren in het wild geen Lyme kunnen krijgen, alleen mensen en gedomesticeerde dieren.

Wilde dieren, zoals herten, kunnen wel geïnfecteerd raken met de Lyme veroorzakende bacterie (Borellia burgdorferi) maar worden er niet ziek van. Ze worden er extreem gevoelig van, wat in de natuur een grote meerwaarde heeft.

Bij herten bijvoorbeeld gaat het gewei harder groeien. Als ware het antennes waarmee het dier beter kan signaleren. Zo’n hert wordt dan vaak de leider van de groep, die als eerste geur, geluid enz. gewaarwordt. En kan zo de rest van de groep waarschuwen.

Men neemt aan dat mensen die ooit de ziekte van Lyme hebben gehad nadien gevoeliger zijn dan ze waren. Ik weet niet zeker of dat ook zo is, want ik was altijd al heel gevoelig. In vroeger tijden werden hoog sensitieve mensen ook wel hertenmensen genoemd.

Men meende astrale geweien/antennes uit hun hoofd te zien komen. Waar of niet, eigenlijk doet het er niet toe. Het verhaal spreekt me zo aan en dan mag het in mijn bibliotheek der symbolen.

De naakte vrouwfiguur staat voor kracht in kwetsbaarheid. Haar drie paar armen staan voor het feit dat tussen de armen en schouders het hart, de drie bij elkaar staan voor nabijheid, verantwoordelijkheid en draagkracht.

Nabijheid, verantwoordelijkheid en draagkracht is voor mensen die een fijne gezonde opvoeding hebben gehad één beweging. Wat je vaak ziet bij mensen uit codependente gezinnen dat het belangrijk is voor de familieleden dat het niet goed gaat met de zondebok(ken).

Zodra de zondebok(ken) tekenen vertonen van kracht en zelfstandigheid, dan wordt alles in het werk gesteld om de zondebok weer naar beneden te halen.

Met als gevolg dat de zondebok dit proces telkens weer gaat herhalen in zijn of haar volwassen leven. ‘Het mag niet goed gaan met mij anders word ik weer verstoten’.

Maar als dit fenomeen heel goed doorvoelt wordt, dan kan dit patroon zo prachtig doorbroken worden.

Ik hoop dat deze afbeelding daaraan kan bijdragen voor degene die zich aangesproken voelt.

De roos staat voor pure schoonheid die het leven is, dat vind ik echt. Ik hoop dat jij dat ook ziet. Maar wat zijn die doornen toch pijnlijk. Het een lijkt niet zonder het ander te kunnen. Maar als we al onze sensoren openzetten dan komen we erachter hoe we de roos zo vast kunnen houden dat we ons niet meer prikken aan die doornen, m.a.w. levenservaring.

De druppels op de roos staan voor voelen zonder overspoeld te raken. Het is geen stortbui. Het zijn dauwdruppels.

Het staat voor verdriet dat niet meer allesoverheersend is. Het oude verdriet dat eindelijk kan gaan stromen, dat de roos alleen maar mooier maakt en haar geen waardigheid ontneemt, maar juist geeft.

Water is de voorwaarde voor leven. De roos heeft contact met leven en niet meer met overleven. De druppels komen van buiten, van de lucht. Het is dauw. Niet omdat de roos iets gedaan heeft maar omdat de wereld haar raakt.

Waterdruppels blijven niet, ze verdampen weer. Dat is geen verlies…gevoel mag komen zonder te blijven eisen.

Kortgezegd: de roos ben jij, en de waterdruppels zijn je gevoelens die je niet definiëren maar die voor leven (als werkwoord) zorgen, je raken en ook weer mogen gaan.

Het beeld nodigt je uit om zo sensitief te worden naar de pijn van de doornen des levens, dat je er echt mee om kan leren gaan. Dat je mag bloeien en je schoonheid volledig mag leven in krachtige kwetsbaarheid. Vol leven.