Voor alle lijntekeningen geldt dat ik de wonden, heuvels en dalen symboliseer van wat we meemaken in ons leven.

Niet als manke, maar als schoonheid.

De ogen springen het meest in beeld, daar die geschilderd zijn en de rest met zwart is getekend. De intense blik die ze allemaal hebben, kijkt dwars door je heen.

Omdat, bij overwonnen trauma jij overal dwars doorheen kijkt. Je doorziet het. De blik is nieuwsgierig maar op een bepaalde manier onbewogen. Het laat je niet langer meer wankelen, maar je staat wel open.

Volgens de Griekse mythologie zijn cyclopen best wel schurken. Ze smeedden de bliksemschichten van Zeus. Op afbeelding staan ze met een blik die verraad dat het niet van die lieverdjes zijn. Hoe anders is dat bij deze cycloop?

Allereerst, de in een prachtig mozaïek gegroepeerde wonden op zijn/haar hoofd. Ze zijn geheeld maar je ziet de diepte die het heeft achtergelaten.

Op de keel zie je drie geheelde wonden naast elkaar. Een soort gezinswond: vader, moeder, kind(eren). Het is bij jeugdtrauma vaak het gezin dat gewond is, waardoor vervreemding optreedt, getuige het boek “Het is niet bij jou begonnen”. Het staat ook voor ‘verleden, heden en toekomst’.

Trauma wordt doorgegeven door de generaties heen. Maar ieder individu heeft de kans om volledig te helen. Ook al lukt dat meestal niet.

Weet dat je die potentie wel hebt, en dat je niet faalt als het niet lukt. Want het is verdomd moeilijk.

Het oog is indringender dan bij de andere lijntekeningen. Zeker niet onbewogen. Deze blik is vragender, laat meer emotie zien. Het nodigt je uit om de potentie die ieder mens in ons heeft om diepgaande familiepatronen te helen, te vinden.

Er is geen recept, geen succesformule. Dit zit in het niet-talige gebied. Precies de reden waarom ik dit werk doe en geen therapeut ben.