Kunstafbeeldingen uitgelicht

Contents

Catnapped

Catnapped is een woordspeling van kidnapped. De kat heeft het hoofd van de vrouw overgenomen. De kat heeft een hertengewei. Zowel kat als hertengewei hebben voor mij een speciale betekenis. 

 

Voor mij is de band met mijn kat van onvoorstelbare waarde. Voor mij is zij een soort pluizige zenuwstelsel-seismograaf. En een verdomd goede ook! Ik denk dat als je affiniteit hebt met katten (of met welk huisdier dan ook) ze enorm goed zijn in het wederkerig co-reguleren. Dus jij met het huisdier, en het huisdier met jou.

 

Als je het hebt over een duidelijk hoog sensitieve kat (zoals mijn kat Mula) dan ben je echt gezegend met een wezen dat je uitdaagt om het uiterste uit je gevoeligheid te halen. En daar kan je dan zo ontzettend je kracht van maken.


Over het hertengewei, lang geleden ben ik genezen van een 17 jaar durende lyme. In een boek las ik dat dieren in het wild geen Lyme kunnen krijgen, alleen mensen en gedomesticeerde dieren. Wilde dieren, zoals herten, kunnen wel geïnfecteerd raken met de Lyme veroorzakende bacterie (Borellia burgdorferi) maar worden er niet ziek van. Ze worden er extreem gevoelig van, wat in de natuur een grote meerwaarde heeft. Bij herten bijvoorbeeld gaat het gewei harder groeien. Als ware het antennes waarmee het dier beter kan signaleren. Zo’n hert wordt dan vaak de leider van de groep, die als eerste geur, geluid enz. gewaarwordt. En kan zo de rest van de groep waarschuwen. Men neemt aan dat mensen die ooit de ziekte van Lyme hebben gehad nadien gevoeliger zijn dan ze waren. Ik weet niet zeker of dat ook zo is, want ik was altijd al heel gevoelig. In vroeger tijden werden hoog sensitieve mensen ook wel hertenmensen genoemd. Men meende astrale geweien/antennes uit hun hoofd te zien komen. Waar of niet, eigenlijk doet het er niet toe. Het verhaal spreekt me zo aan en dan mag het in mijn bibliotheek der symbolen.

 

De naakte vrouwfiguur staat voor kracht in kwetsbaarheid. Haar drie paar armen staan voor het feit dat tussen de armen en schouders het hart, de drie bij elkaar staan voor nabijheid, verantwoordelijkheid en draagkracht. Nabijheid, verantwoordelijkheid en draagkracht is voor mensen die een fijne gezonde opvoeding hebben gehad één beweging. Wat je vaak ziet bij mensen uit codependente gezinnen dat het belangrijk is voor de familieleden dat het niet goed gaat met de zondebok(ken). Zodra de zondebok(ken) tekenen vertonen van kracht en zelfstandigheid, dan wordt alles in het werk gesteld om de zondebok weer naar beneden te halen. Met als gevolg dat de zondebok dit proces telkens weer gaat herhalen in zijn of haar volwassen leven. ‘Het mag niet goed gaan met mij anders word ik weer verstoten’. Maar als dit fenomeen heel goed doorvoelt wordt, dan kan dit patroon zo prachtig doorbroken worden. Ik hoop dat deze afbeelding daaraan kan bijdragen voor degene die zich aangesproken voelt. 

De roos staat voor pure schoonheid die het leven is, dat vind ik echt. Ik hoop dat jij dat ook ziet. Maar wat zijn die doornen toch pijnlijk. Het een lijkt niet zonder het ander te kunnen. Maar als we al onze sensoren openzetten dan komen we erachter hoe we de roos zo vast kunnen houden dat we ons niet meer prikken aan die doornen, m.a.w. levenservaring. 

 

De druppels op de roos staan voor voelen zonder overspoeld te raken. Het is geen stortbui. Het zijn dauwdruppels. Het staat voor verdriet dat niet meer allesoverheersend is. Het oude verdriet dat eindelijk kan gaan stromen, dat de roos alleen maar mooier maakt en haar geen waardigheid ontneemt, maar juist geeft. Water is de voorwaarde voor leven. De roos heeft contact met leven en niet meer met overleven. De druppels komen van buiten, van de lucht. Het is dauw. Niet omdat de roos iets gedaan heeft maar omdat de wereld haar raakt. Waterdruppels blijven niet, ze verdampen weer. Dat is geen verlies…gevoel mag komen zonder te blijven eisen. Kortgezegd: de roos ben jij, en de waterdruppels zijn je gevoelens die je niet definiëren maar die voor leven (als werkwoord) zorgen, je raken en ook weer mogen gaan. Het beeld nodigt je uit om zo sensitief te worden naar de pijn van de doornen des levens, dat je er echt mee om kan leren gaan. Dat je mag bloeien en je schoonheid volledig mag leven in krachtige kwetsbaarheid. Vol leven. 

 

Goudboom

De symboliek van de hand staat voor niet langer bestaan in wat je overkomt, maar in wat je kan vasthouden, laten groeien en weer loslaten. Het is geen hand die iets neemt, maar een hand die kan dragen zonder zichzelf te verliezen.


De boom wortelt in de hand die schept. Het is een karakteristiek krom gegroeide boom. Geen keurig rechtgetrokken succesverhaal wat hier is gegroeid, maar een boom met geschiedenis waarvan de pracht te zien is. 

 

Het weelderige blad staat voor energie dat kan ontvangen en omzetten. Ontvangen zonder schuldgevoel, geven zonder zelfverlies. 

 

Het goud staat voor waarde, duurzaamheid, niet-corrupt, waardevast, niet afhankelijk van goedkeuring. En het groeit hier organisch. Niet verdiend, niet afgedwongen, niet geroofd. Het resultaat van geleefde groei. Het goud is geen munt, is dus niet afhankelijk van systemen. 

 

Dit beeld nodigt je uit om je levenswerk niet langer meer op je rug te dragen, maar in je hand. Het groeit vanuit jou. Het heeft jouw geschiedenis in zich. Het brengt waarde zonder jezelf te verloochenen. 

Het beeld zegt niets over grootsheid, uitverkoren zijn, missie-drang. Het zegt iets over belichaamde waardigheid.

Doublecheeseburger

De leeftijd van vier tot en met twaalf is precies de leeftijd waarin kinderen macht, regels, eerlijkheid en loyaliteit beginnen te voelen voordat ze die kunnen uitleggen.

 

De doublecheeseburger staat voor overvloed, aantrekking, ‘te groot’ en duidelijk gewild. Bij kinderen staat dit voor verleiding en verlangen. De doublecheeseburger is voor mensen bestemd en niet voor muizen. 

 

De gangstermuizen zijn hier grenzen aan het testen. Kinderen herkennen dit meteen zonder oordeel. Muizen staan voor overlevingsintelligentie. In tegenstelling tot roofdieren nemen ze wat ze nodig hebben, improviseren ze en werken ze samen. Voor kinderen zijn muizen vaak identificatiefiguren klein zijn in een grote wereld.

De gangstermuizen zijn overdreven, licht absurd en duidelijk spel. Net als kinderen veel rollenspel doen rondom macht. Kinderen van die leeftijd spelen ‘politie en boefje’ en ‘wij tegen zij’. Ze willen voelen hoe macht werkt. 
De muis op de voorgrond is essentieel. Hij eet niet, neemt geen hapje maar bewaakt. Dat betekent dat zelfs in het overtreden van een regel orde bestaat. Voor kinderen is dit ongelooflijk herkenbaar. De bewaker staat wijdbeens, gegrond, alert en aanwezig. Er is hier geen sprake van belerend kader, geen ‘dit mag niet’. Het geeft wel een bepaalde spanning op het vlak van mogen of niet mogen. De bewaker reguleert het beeld: ‘Er is gevaar maar het is ingeperkt. Dat maakt het zenuwstelsel niet onrustig maar geprikkeld op een gezonde manier.

 

WASBEERBABY

In de afbeeldingen voor baby’s richt ik me op een laag die niets hoeft te herstellen maar alleen te beschermen. 

 

Dit wasbeertje staat voor wat een mens is voor hij leert zichzelf te wantrouwen. Daarom voelt het zien van een wasbeertje, met een salopetje op een rode autoped niet vreemd maar herkenbaar. Dit soort beelden werken onbewust regulerend op het zenuwstelsel van je lieve baby’tje. 

 

Een wasbeer leeft dicht bij de mensen, is nieuwsgierig, slim en vindingrijk maar is niet gehoorzaam of getemd. Voor baby’s is de wereld nog niet opgedeeld in “dit mag” en “dit is raar”. Wasbeertjes staan bekend om hun handachtige voorpootjes, net als baby’s zijn ze aan het voelen, vastpakken, onderzoeken en proberen zonder schaamte, zonder plan, zonder prestatie. Dat is exact de fase vóór “doe normaal” “blijf af” “niet zo nieuwsgierig” “dat is gevaarlijk/vies/raar”. Voor baby’s en jonge kinderen is dit geen dierlijkheid, maar herkenning van hun eigen lijfintelligentie.

 

De autoped staat voor balans, eigen tempo, geen bestemming, plezier in voortbewegen. De rode kleur voor leven, stromen, passie. 

 

Al deze dingen is precies wat vervreemding later vernietigt. Maar natuurlijk ook hervonden kan worden. 

 

Baby’s en jonge kinderen hebben weinig splitsing tussen natuur en cultuur. Weinig schaamte op spel en fantasie, geen harde scheiding tussen mens/object/dier. Een wasbeertje in een salopetje op een autoped voelt niet absurd maar waarachtig spel. Het laat intelligentie zonder moraliteit zien. 

 

Babymuis

In de afbeeldingen voor baby’s richt ik me op een laag die niets hoeft te herstellen maar alleen te beschermen. 

 

Babymuis gaat over oercontact, veiligheid en levendigheid

Zijn grote ogen staan voor ‘iemand ziet mij’, de ronde vormen voor: ‘er is geen dreiging; de zachte vacht: ‘dit is warm, dit is nabij en de glimlach: ‘de wereld reageert vriendelijk op mijn bestaan’.

 

Babymuis staat symbolisch voor ‘de veilige ander’, een wezen dat niet oordeelt, niet overweldigt, maar simpelweg aanwezig is.

 

De felle kleuren van de bloemen werken als een soort visuele ademhaling. Paars: mysterie zonder dreiging, geel; vreugde en alertheid, blauw: rust en stabiliteit; groen: groei en verbondenheid met het leven.

Samen vormen ze een sensorisch landschap dat het zenuwstelsel niet overweldigt maar uitnodigt.

 

De bloemen als archetypen van groei. Dat de bloemen relatief zo groot zijn staat voor de baby voor duidelijkheid, een wereld waarin groei niet fragiel is maar krachtig en vanzelfsprekend. De symboliek van bloemen staat voor continuïteit, levensenergie en bescherming (ze omringen Babymuis als een zachte cirkel)

 

De donkere aarde en kleine plantjes geven een subtiele boodschap: “Je hebt een plek op aarde, je wordt gedragen. Voor baby’s is dat een pre-talige bevestiging van een belichaamd bestaan. Het staat voor gronding, worteling en aanwezigheid.

 

Bosmens
Voor alle lijntekeningen geldt dat ik de wonden, heuvels en dalen symboliseer van wat we meemaken in ons leven. Niet als manke, maar als schoonheid. De ogen springen het meest in beeld, daar die geschilderd zijn en de rest met zwart is getekend. De intense blik die ze allemaal hebben, kijkt dwars door je heen. Omdat, bij overwonnen trauma jij overal dwars doorheen kijkt. Je doorziet het. De blik is nieuwsgierig maar op een bepaalde manier onbewogen. Het laat je niet langer meer wankelen, maar je staat wel open. 


Bosmens staat voor de meest ruwe versie van onze blauwdruk. Het doet denken aan een Aboriginal of ook een beetje aan een Neanderthaler. Iemand die exact aanvoelt waar te gaan. 

 

Je ziet die twee dreadlock achtige plukjes op zijn hoofd, die staan voor de antennes om mee te voelen. 

 

Zijn denkkwabben op zijn voorhoofd liggen wat dieper weg. Het denken is hier minder belangrijk, gebeurt nog op volle toeren maar is zo geïntegreerd in het hele systeem van de bosmens dat het niet dominant is, want een top down regulatie van je systeem is nou juist bij uitstek dat wat je doet vervreemden van je natuur. 

 

De haren hebben prachtige vormen. Ze staan net als de twee plukjes boven op het hoofd, voor voelen en aanvoelen, maar ze zijn naar beneden, naar het lijf, naar de aarde gericht. Daar speelt het zich af. Het beeld nodigt je uit om aards en dichtbij jezelf te blijven. Je grootsheid en kracht te voelen zonder dat op te blazen of jezelf met anderen te gaan vergelijken waardoor je je authenticiteit verliest.

 

cycloop

Voor alle lijntekeningen geldt dat ik de wonden, heuvels en dalen symboliseer van wat we meemaken in ons leven. Niet als manke, maar als schoonheid. De ogen springen het meest in beeld, daar die geschilderd zijn en de rest met zwart is getekend. De intense blik die ze allemaal hebben, kijkt dwars door je heen. 

Omdat, bij overwonnen trauma jij overal dwars doorheen kijkt. Je doorziet het. De blik is nieuwsgierig maar op een bepaalde manier onbewogen. Het laat je niet langer meer wankelen, maar je staat wel open. 


Volgens de Griekse mythologie zijn cyclopen best wel schurken. Ze smeedden de bliksemschichten van Zeus. Op afbeelding staan ze met een blik die verraad dat het niet van die lieverdjes zijn. Hoe anders is dat bij deze cycloop?

 

Allereerst, de in een prachtig mozaïek gegroepeerde wonden op zijn/haar hoofd. Ze zijn geheeld maar je ziet de diepte die het heeft achtergelaten. Op de keel zie je drie geheelde wonden naast elkaar. Een soort gezinswond: vader, moeder, kind(eren). Het is bij jeugdtrauma vaak het gezin dat gewond is, waardoor vervreemding optreedt, getuige het boek “Het is niet bij jou begonnen”. Het staat ook voor ‘verleden, heden en toekomst’. Trauma wordt doorgegeven door de generaties heen. Maar ieder individu heeft de kans om volledig te helen. Ook al lukt dat meestal niet. Weet dat je die potentie wel hebt, en dat je niet faalt als het niet lukt. Want het is verdomd moeilijk. 
Het oog is indringender dan bij de andere lijntekeningen. Zeker niet onbewogen. Deze blik is vragender, laat meer emotie zien. Het nodigt je uit om de potentie die ieder mens in ons heeft om diepgaande familiepatronen te helen, te vinden. Er is geen recept, geen succesformule. Dit zit in het niet-talige gebied. Precies de reden waarom ik dit werk doe en geen therapeut ben. 

 

Harenheld

Voor alle lijntekeningen geldt dat ik de wonden, heuvels en dalen symboliseer van wat we meemaken in ons leven. Niet als manke, maar als schoonheid. 

De ogen springen het meest in beeld, daar die geschilderd zijn en de rest met zwart is getekend. De intense blik die ze allemaal hebben, kijkt dwars door je heen. Omdat, bij overwonnen trauma jij overal dwars doorheen kijkt. Je doorziet het. De blik is nieuwsgierig maar op een bepaalde manier onbewogen. Het laat je niet langer meer wankelen, maar je staat wel open. 


De specifieke kenmerken van harenheld zijn natuurlijk de haren die als stralen uit zijn/haar hoofd komen. Voor mij staat dat voor een enorme zonnige levensenergie gegenereerd uit de denkkronkels die daaronder zitten. De lobben op het voorhoofd staan voor de malende en zware gedachten. 

 

Opvallend is de rijk versierde mond. Een mond kan zich uiten, maar binnenwereld en buitenwereld gescheiden houden, is belangrijk voor de helende mens. De mond wordt zacht en trefzeker begrensd door het omringende gebied van bovenlip, kin en het wanggebied naast de mond die licht gezwollen lijkt. 

 

Harenheld houdt het hoofd boven water. Hij/zij staat voor grappigheid en speelsheid. Maar wel met de diepgang van overwonnen wonden.

 

Shecontemplation

Voor alle lijntekeningen geldt dat ik de wonden, heuvels en dalen symboliseer van wat we meemaken in ons leven. Niet als manke, maar als schoonheid. De ogen springen het meest in beeld, daar die geschilderd zijn en de rest met zwart is getekend. De intense blik die ze allemaal hebben, kijkt dwars door je heen. Omdat, bij overwonnen trauma jij overal dwars doorheen kijkt. Je doorziet het. De blik is nieuwsgierig maar op een bepaalde manier onbewogen. Het laat je niet langer meer wankelen, maar je staat wel open. 


Naast haar opvallende met krullen bewerkte haren, en de vensters in haar gezicht met name op het voorhoofd, valt als eerste haar zware wenkbrauwen op en het schild om haar ogen. Laten we beginnen met de wenkbrauwen. Zware wenkbrauwen staan voor een sterk, uitgesproken innerlijk leven. Een identiteit die zich probeert te tonen. Zware wenkbrauwen staan ook voor oerinstinct en menselijkheid. Het heeft iets primitiefs, instinctiefs, onaangepast of ongefilterd. Ze nodigen ons uit om de rauwe oorspronkelijke delen van onszelf terug te vinden die ooit zijn weggedrukt. 

 

De schilden rond de ogen staan niet alleen voor afweer, maar ook voor bewuste keuze. Zij bepaalt wat ze binnenlaat, zij kijkt, maar vanuit een veilige positie, zij observeert zonder overspoelt te raken. De schilden staan voor autonomie, kracht en het recht om jezelf te beschermen. Rond de ogen betekent dat, dat je je manier van kijken terugneemt. Niet langer door de lens van angst of vervreemding, maar door een eigen herwonnen blik. Haar contemplatieve blik laat zien dat ze vanuit reflectie kijkt.

De vensters op haar voorhoofd staan voor inzicht, visie en mentale helderheid. Er schemeren meerdere lagen van bewustzijn doorheen. Dan piepen er nog wat vensters onder de schilden (bescherming) uit op de wangen. De wangen staan voor de zachtere kanten, de emoties. De vensters daar staan voor een subtiele uitnodiging om gezien te worden. Haar weelderige lange haar staat voor een innerlijke stroom die niet te stoppen is. Het vormt op een bepaalde manier de tegenpool voor de schilden. Tegenpolen zijn nodig om balans te vinden. Het haar staat ook symbool voor instinct, creativiteit en het wilde, oorspronkelijke zelf. Het beeld nodigt je uit om de balans te vinden tussen openheid en begrenzing. Tussen creativiteit (stromen) en contemplatie (stilstaan).

 

Winkelwagen
Scroll naar boven