In de afbeeldingen voor baby’s richt ik me op een laag die niets hoeft te herstellen maar alleen te beschermen.

Dit wasbeertje staat voor wat een mens is voor hij leert zichzelf te wantrouwen. Daarom voelt het zien van een wasbeertje, met een salopetje op een rode autoped niet vreemd maar herkenbaar. Dit soort beelden werken onbewust regulerend op het zenuwstelsel van je lieve baby’tje.

Een wasbeer leeft dicht bij de mensen, is nieuwsgierig, slim en vindingrijk maar is niet gehoorzaam of getemd.

Voor baby’s is de wereld nog niet opgedeeld in “dit mag” en “dit is raar”.

Wasbeertjes staan bekend om hun handachtige voorpootjes, net als baby’s zijn ze aan het voelen, vastpakken, onderzoeken en proberen zonder schaamte, zonder plan, zonder prestatie.

Dat is exact de fase vóór “doe normaal” “blijf af” “niet zo nieuwsgierig” “dat is gevaarlijk/vies/raar”. Voor baby’s en jonge kinderen is dit geen dierlijkheid, maar herkenning van hun eigen lijfintelligentie.

De autoped staat voor balans, eigen tempo, geen bestemming, plezier in voortbewegen. De rode kleur voor leven, stromen, passie.

Al deze dingen is precies wat vervreemding later vernietigt. Maar natuurlijk ook hervonden kan worden.

Baby’s en jonge kinderen hebben weinig splitsing tussen natuur en cultuur. Weinig schaamte op spel en fantasie, geen harde scheiding tussen mens/object/dier.

Een wasbeertje in een salopetje op een autoped voelt niet absurd maar waarachtig spel. Het laat intelligentie zonder moraliteit zien.