Bosmens

Voor alle lijntekeningen geldt dat ik de wonden, heuvels en dalen symboliseer van wat we meemaken in ons leven. Niet als manke, maar als schoonheid. De ogen springen het meest in beeld, daar die geschilderd zijn en de rest met zwart is getekend. De intense blik die ze allemaal hebben, kijkt dwars door je heen. Omdat, bij overwonnen trauma jij overal dwars doorheen kijkt. Je doorziet het. De blik is nieuwsgierig maar op een bepaalde manier onbewogen. Het laat je niet langer meer wankelen, maar je staat wel open.

Bosmens staat voor de meest ruwe versie van onze blauwdruk. Het doet denken aan een Aboriginal of ook een beetje aan een Neanderthaler. Iemand die exact aanvoelt waar te gaan.

Je ziet die twee dreadlock achtige plukjes op zijn hoofd, die staan voor de antennes om mee te voelen.

Zijn denkkwabben op zijn voorhoofd liggen wat dieper weg. Het denken is hier minder belangrijk, gebeurt nog op volle toeren maar is zo geïntegreerd in het hele systeem van de bosmens dat het niet dominant is, want een top down regulatie van je systeem is nou juist bij uitstek dat wat je doet vervreemden van je natuur.

De haren hebben prachtige vormen. Ze staan net als de twee plukjes boven op het hoofd, voor voelen en aanvoelen, maar ze zijn naar beneden, naar het lijf, naar de aarde gericht. Daar speelt het zich af.

Het beeld nodigt je uit om aards en dichtbij jezelf te blijven. Je grootsheid en kracht te voelen zonder dat op te blazen of jezelf met anderen te gaan vergelijken waardoor je je authenticiteit verliest.