Feb. 2026
Kunst maken voor mensen die vervreemding ondergaan, bijvoorbeeld door trauma, is fantastisch om te doen. Maar schrijven en video’s maken over mijn eigen helingsproces…pffff… dat is different shit.
Je moet je toch kwetsbaar opstellen. En hoe vaak heb ik wel niet een leger redders op me af gehad? Codependentie is een lastig iets om steeds tegen te komen als je getraumatiseerd bent. De ander plaatst zich boven jou en gaat je vertellen hoe je met je problemen om moet gaan. Dat kan mild (gelukkig is dat meestal mild) maar dat kan ook heel erg ver gaan. Dan is goede raad niet meer vrijblijvend. Dáár gaat mijn schilderij ‘Spiritueel Narcisme’ over. Begrijp me niet verkeerd. Codependentie is de verantwoordelijkheid van twee mensen: jij en die ander. Het gaat om twee gewonde mensen. Maar de een heeft de ander nodig om zich beter te voelen. En de ander heeft de een nodig om gered te worden. Alleen…je wordt niet gered, want al lijkt het niet zo, je redder is eigenlijk net zo gewond als jij, het zit alleen onbewuster en het ziet eruit alsof het die ander veel beter voor de wind gaat dan jij.
Nu kunnen we het die ander wel enorm kwalijk nemen, maar dit zijn onbewuste processen. En omdat het onbewuste processen zijn kan het zomaar zijn dat wijzelf die redder zouden kunnen zijn.
Hoe dan ook, het levert mensen op die al getraumatiseerd waren en door zo’n codependente relatie, of het nou een liefdesrelatie is of anderszins, er nog een hele flinke hertraumatisering bij krijgen.
Dat maakt dat ik het een enorme stap vind, om over mezelf te schrijven.
En toch heb ik een hele oprechte drive om het wel te doen.
Ik zal je uitleggen waarom.
Al mijn leven lang vraag ik me af wat dat is, ‘je shit verwerken’. Of wat ‘het een plek geven’ betekent. Ik had geen idee wat traumaheling precies is. Ik heb lange tijd EMDR gehad, ik ben twee keer opgenomen in een Traumacentrum (intern) en vroeger al die therapieën gehad, die me inmiddels mijn neus uitkomen. Het heeft wel wat gedaan maar nooit genoeg om te kunnen spreken van traumaheling.
Het slechte nieuws is: er is geen recept, geen stappenplan, geen formule. Maar het goede nieuws is: ik weet bijna zeker dat het altijd met het zenuwstelsel te maken heeft. Trauma is altijd schade aan het zenuwstel. Eigenlijk is trauma altijd iets fysieks, waar je psychisch enorm veel last van hebt. Maar als je dat heelt dan vaar je daar psychisch onmiddellijk wel bij. En daar zijn oefeningen voor. Daar zijn speciale lichaamswerktherapieën voor of zelfs eenvoudig oefeningen op YouTube te bekijken, of een online cursus. Het is alleen een hele lange weg. Hoe lang precies heeft te maken met de ernst en de duur van je trauma, en vooral wanneer het is begonnen. In mijn geval was dat al bij de conceptie, mijn moeder kreeg trappen in haar buik toen ze zwanger was van mij en het geweld is mijn hele jeugd doorgegaan. Na ernstige mishandeling kwam ik in diverse tehuizen terecht en zelfs in een jeugdpsychiatrische inrichting. In dat soort instellingen gebeuren dingen die het daglicht niet goed verdragen kan, hoe goed het als intentie ook is opgezet.
Op volwassen leeftijd belandde ik in een sekte, hetgeen mijn zorgvuldig opgebouwde, teer beminde bestaan met mijn gezin volledig heeft vernietigd. Maar ik kan oprecht zeggen dat ik geen verloren zaak ben. Per toeval stuitte ik op de cursus van Jan Bommerez, ‘Jeugdtrauma’. Ik doe die al een paar jaar. Voor het eerst van mijn leven kom ik thuis in dit lichaam dat ik eindelijk het mijne noem. Voor het eerst van mijn leven geef ik liefdevolle maar duidelijke grenzen aan de personen in mijn leven met wie ik ooit een codependente relatie had. Voor het eerst van mijn leven dissocieer ik niet meer de hele boel bij elkaar. Dat is geleidelijk gegaan, en soms ineens met een enorme ontwikkelingssprong. Iets ‘een plek geven’ is niet langer meer een abstract concept voor me. Wanneer iets me buitensporig raakt snap ik welke plek ik dat gevoel moet geven. Iets van vroeger dat nu nog doorspeelt maar op dit moment niet meer gaande is. Dát is de plek.
En hier is die dan. De manifestatie van mijn binnenwereld, van mijn helingsproces, mijn bedrijf Beoogd.
Ik heb me ook altijd afgevraagd hoe andere mensen die ik bijvoorbeeld kende van het Traumacentrum dat toch doen, als ervaringsdeskundige zelf therapeut worden. Ik voelde me egoïstisch dat ik echt fysiek misselijk werd bij de gedachte dat te moeten doen. Ik wil gewoon de hele dag kunst maken. Had ik dan geen missie?
Jawel, een hele grote missie. Ik was me er alleen niet zo van bewust.
Toen ik had bedacht dat het echt tijd was om mijn kunst te gaan verkopen, op een manier die niet alleen specifiek voor kunstliefhebbers is die er veel geld voor over hebben, maar dat ik gewoon plaatjes wilde maken die bij anderen zouden kunnen resoneren, om op die manier mensen mee te laten liften in mijn helingsproces, zei mijn toenmalige zakelijk partner dat het belangrijk is dat ik mezelf zou laten zien. ‘No way! Het beeld moet genoeg zijn.’
Ik ben haar dankbaar voor het zaadje dat ze bij me geplant heeft, want na een fikse zakelijke ontwikkeling snap ik zo goed, dat ik mijn missie niet alleen maar kan verkopen met plaatjes, maar ook met het kenbaar maken van mijn boodschap, mijn filosofie en mijn intentie achter elk kunstwerk. Toen mijn zakelijk partner om persoonlijke redenen helaas moest afhaken, vond ik in Charmain een fantastische VA, die uitmondde in een zeer vruchtbare samenwerking. Zonder Charmain zou het allemaal er niet zo fantastisch uitzien, zou het allemaal niet zo op rolletjes lopen, en zou ik zelfs niet zo’n intense overgave kunnen hebben in het scheppen van kunst, want doordat zij zoveel uit mijn handen neemt wat betreft het runnen van een bedrijf, heb ik de voorwaarde om creatief te zijn en alles wat ik wil creëren nog verder uit te diepen.
En dus, mijn missie is in de eerste plaats om jou mee te laten resoneren met de afbeeldingen die nu nog alleen op kleding en mokken staat, maar in de toekomst op nog veel meer items. Om jou mee te laten resoneren met mijn schilderijen die je kunt huren of zelfs kopen.
Om jou absurdistische fictie te laten lezen die mee resoneert met hoe absurd vervreemding is (mijn boek ‘De Bacteriefluisteraar is te bestellen via de site en de tweede (De Gramstorige Randgroepfilatelist) ben ik momenteel aan het schrijven).
Ik wil je graag meenemen in al mijn inzichten over zelfvervreemding en traumaheling. Dus ik heet je met heel mijn hart van harte welkom als klant van Beoogd.
